Impulsem[5] do wymieszania nowej porcji intonaco[6] okazały się (przypadkiem zauważone w pewnym albumie o sztuce) impresjonistyczne[3] iluzje[1] dekoracji malarskiej w przepięknej kolegiacie, barokowej oczywiście. Nie może być mowy o imprimiturze[4], ale moje autorskie impasty[2], choć byłoby lepiej powiedzieć — świetlne "impasty" (zawsze tworzą jakąś niewielką fakturę, choć mało kto ją zauważa), mają godnego zastępcę w tym fresku: bliki przecież! Właśnie one pomogą dziś mojej inwencji[7] przy tworzeniu kolejnej dniówki tego malowidła.
1. Iluzjonizm Złudzenie rzeczywistości. Sztuka budowania wrażenia przestrzeni i wiernego odwzorowania postaci dzięki perspektywie i anatomii. Szczególnie rozkwitł w barokowych malowidłach ściennych.
2. Impast Farba w reliefie. Technika polegająca na nakładaniu grubych warstw farby, które tworzą fakturalną powierzchnię obrazu.
3. Impresjonizm Wrażenie zamiast wiedzy. Francuski kierunek XIX wieku, oparty na subiektywnym odbiorze natury, świetle i kolorze. Obrazy malowane w plenerze, lekkie, szkicowe, pełne barwnych plam i ruchu.
4. Imprimitura Podmalówka ochronna. Cienka warstwa olejna lub żywiczna nakładana na zaprawę, zabezpieczająca ją przed farbami i stanowiąca barwne tło.
5. Impuls Nagły bodziec twórczy. Intuicyjna decyzja, która inicjuje gest, kolor lub kompozycję. Często niezauważalna, ale zawsze obecna w procesie twórczym.
6. Intonaco Tynk dla fresku. Ostatnia, gładka i wilgotna warstwa podłoża, na której maluje się fresk zanim wyschnie. Nakładana w systemie dniówkowym.
7. Inwencja Twórcza zdolność do nowości. Umiejętność samodzielnego kształtowania formy i kompozycji, niezależna od naśladownictwa. Bliska wynalazczości, ale osadzona w sztuce.
